Gdy jednak władzę na Białorusi przejął Alaksandr Łukaszenka, w 1993 roku Daszuk stracił bezterminowo pracę w Białoruskiej Akademii Sztuki, gdzie był kierownikiem działu filmów dokumentalnych. Założył własne studio filmowe „Spadar D”, gdzie wyprodukował dwunastoczęściowy cykl filmów skierowanych przeciwko coraz ostrzejszej dyktaturze Łukaszenki, w szczególności omawiając porwania, zabójstwa i zagadkową śmierć polityków, dziennikarzy, biznesmenów w pierwszych latach rządów dyktatora. Kolejny tryptyk złożony z filmów Między szatanem a Bogiem (1997), Noc długich noży (1999, zakaz rozpowszechniania na Białorusi) oraz Relacja z klatki z królikami (2001) dokumentował narastające prześladowania białoruskich obywateli, ironicznie ukazując sytuację „wolności w klatce”. Dekameron po białorusku (2003) jest reportażem poświęconym Białorusinkom, które ze względu na prześladowania ich mężów musiały opuścić kraj. Temida jako pani rozwiązłości (2008) ujawniała coraz większą korupcję w reżimie Łukaszenki, natomiast Królowa zdechłych myszy (2009) była poświęcona psychopatycznej osobowości rządzącego prezydenta. Za swoją działalność na rzecz praw człowieka na Białorusi Daszuk został uhonorowany w 2009 roku przez Helsińską Fundację Praw Człowieka.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Białoruscy reżyserzy filmowi Kategoria:Białoruscy działacze praw człowieka