Ludwik Ignacy Riaucour, także Riaucourt, Ryjokur, Ryokur, Riokur (ur. 21 lutego 1700 w Warszawie, zm. w listopadzie 1777) – polski duchowny katolicki pochodzenia francuskiego, kanonik gnieźnieński i łucki, biskup pomocniczy łucki.
Był synem kupca francuskiego (prawdopodobnie o imieniu Jakub), młodszym bratem Piotra (kupca warszawskiego, bankiera króla Augusta III), stryjem Andrzeja (dyplomaty w służbie saskiej). Pobierał nauki w nowicjacie jezuickim w Lublinie. Studiował w Akademii Krakowskiej, później także w Rzymie; otrzymał tytuł protonotariusza apostolskiego (infułata). Dzięki protekcji Radziwiłłów (powiązanych z rodziną Riaucourów licznymi interesami) został mianowany proboszczem w Białej, otrzymał również prowizję na archidiakonię poznańską, ale tej godności się nie doczekał wobec oporu kapituły i biskupa Jana Tarły. W sierpniu 1732 obronił doktorat obojga praw w Akademii Krakowskiej, a rok później został kanonikiem gnieźnieńskim; dla pozyskania niechętnej sobie kapituły zakupił w Gnieźnie plac, na którym miał wystawić własnym kosztem kurię kanoniczą.