Od 1936 do wybuchu II wojny światowej pracowała jako wolontariuszka w Katedrze Anatomii i Cytologii Roślin Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierowanej przez prof. Kazimierza Piecha. W czasie wojny opiekowała się rodzicami, nie pracowała. Brała udział w tajnym nauczaniu i dorywczo w akcjach charytatywnych. Od zakończenia wojny w 1945 do września 1946 roku pracowała jako stypendystka Ministerstwa Oświaty w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin UJ, będąc także sekretarką naukową profesora Władysława Szafera. Tytuł magistra filozofii w zakresie botaniki uzyskała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym 31 maja 1946 roku na podstawie pracy pt. „Rodzaj Nicotiana ze szczególnym uwzględnieniem uprawy tytoniu”, napisanej pod kierunkiem profesora Szafera.
W dniu 26 września 1946 roku wyszła za mąż za Mieczysława Mazarakiego, ślub odbył się w kościele p.w. św. Mikołaja w Chrzanowie. Po ślubie zrezygnowała z pracy naukowej na Uniwersytecie Jagiellońskim i zamieszkała z mężem w Chrzanowie. Mieli dwóch synów - Michała i Jerzego. Dla Instytutu Botaniki PAN wykonywała prace zlecone, m.in. współpracowała w latach 50. XX w. przy prowadzeniu badań nad rekultywacją nieużytków poprzemysłowych w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym. Równocześnie pracowała jako nauczycielka matematyki, od 1946 do 1949 w Gimnazjum i Liceum im.