W latach 1948–1956 odbudowano również przekazany uczelni pałac Tyszkiewiczów-Potockich. Obszar pałaców połączony z terenem uniwersyteckim zaczęto określać jako górny dziedziniec. Na przełomie lat 60/70 XX w. zamknięto go od wschodu, budując na miejscu dawnej wozowni pałacu Potockich Budynek Poligrafii. W 1950 w wyniku reformy systemu edukacji Gmach Audytoryjny został przejęty przez wydzieloną z uniwersytetu Akademię Medyczną. Po wojnie oprócz budynków, które bezpośrednio stykały się z dotychczasowym kampusem i zostały do niego włączone, w tym Domu Kupców przy ul. Oboźnej 8, czyli dawnego domu Rapackiej, uniwersytetowi przekazano również budynki leżące w pobliżu, ale nieco dalej, np. pałac Zamoyskich. W latach 70. obszar kampusu po raz pierwszy, nie licząc parku Kazimierzowskiego, rozszerzył się w kierunku Powiśla, gdy przy ulicy Browarnej wybudowano budynek Wyższego Studium Języków Obcych. Pełny rozwój w tym kierunku stał się możliwy, gdy uniwersytetowi przyznano kolejny teren na Powiślu w latach 90. W 1995 senat UW podjął uchwałę, według której jednostki uniwersyteckie rozrzucone poza jednym z trzech zgrupowań (Centrum, Ochota, Służewiec) powinno się stopniowo przenieść w ich obręb. Zgrupowanie Centrum miało zaś skupiać głównie jednostki humanistyczne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kampus Główny Uniwersytetu Warszawskiego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.