Kult obrazu Sanktuarium w Zdzieżu należy do najstarszych nie tylko w Wielkopolsce, ale również w Polsce, sanktuariów maryjnych. Początek kultu sięga końca XIV wieku, kiedy powstała parafia w Zdzieżu i był już obraz Matki Bożej oraz rzeźba piety. W 1619 ksiądz biskup Andrzej Opaliński powołał komisję, której zadaniem było zbadanie cudownych wydarzeń za sprawą Matki Bożej Zdzieżewskiej. Komisja w składzie: Kasper Stanisław Happ, archidiakon śremski i sufragan poznański, Stanisław Kochański, dziekan krobski i proboszcz z Pępowa, Stanisław Śremski, dziekan nowomiejski i proboszcz wilkowyjski, Stanisław Staszewski, sekretarz konsystorski po przesłuchaniu wiarygodnych świadków oficjalnie uznała obraz za słynący cudami. W 1647 sekretarz królewski Maciej Kazimierz Treter wydał w Krakowie spisane cuda i łaski za przyczyną Pani Zdzieżu. W 1682 wydał drugą książkę po łacinie, która została w następnym roku wydania w języku polskim pod tytułem: „Cudotworne dzieła Przenayswiętszey Bogarodzice Panny przy obrazie Iey zdzieszewskim przed Borkiem w dioecesiey poznanskiey prawie niezliczonymi cudami i łaskami jaśniejące”.