Po wcześniejszych eksperymentach na szczurach Calhoun stworzył później w 1972 r. „Środowisko hamujące śmiertelność myszy”: klatkę kwadratową o wymiarach 101 na 101 cali (2,5 na 2,5 metra) dla myszy, z uzupełnianym pożywieniem i wodą w celu stałego wspierania wzrostu populacji, by maksymalnie wykorzystać eksperymentalny charakter badania. W jego najsłynniejszym eksperymencie z serii „Wszechświat 25” populacja osiągnęła szczytową liczbę 2200 myszy, a następnie wykazywała szereg nienormalnych, często destrukcyjnych zachowań. Do 600 dnia populacja była na drodze do wyginięcia.
Artykuł z 1962 r. w Scientific American ukazał się w czasie, gdy przeludnienie stało się przedmiotem wielkiego zainteresowania opinii publicznej i wywarło znaczny wpływ na kulturę. Calhoun sformułował większość swoich prac w kategoriach antropomorficznych, w sposób, który czynił jego idee bardzo przystępnymi dla laickiej publiczności.
Sam Calhoun postrzegał los populacji myszy jako metaforę potencjalnego losu ludzkości.