Był on nekromantą obdarzonym ogromną potęgą. Lękał się śmierci tak bardzo, że postanowił stać się nieśmiertelnym za wszelką cenę. Przywoływanie zmarłych – trudna i niebezpieczna sztuka – przychodziła Cobowi tak łatwo, że robił to za pieniądze i sprowadzał z Suchej Krainy kogo tylko chciał. Krogulec rozgniewał się na niego bardzo, gdy ten przywołał ducha arcymaga Nemmerlego, który poświęcił dla niego życie. W gniewie Ged upokorzył Coba zawlókłszy go do Suchej Krainy – ziemi śmierci, której nekromanta tak się lękał.
Cob mimo to nie zaprzestał swych praktyk, lecz dzięki wiedzy zyskanej między innymi z zapisków Szarego Maga z Paln, stał się z czasem znacznie potężniejszy. W końcu dzięki swej magii zyskał swoistą pseudo-nieśmiertelność, dzięki której mógł trwać wiecznie w Suchej Krainie nie tracąc nic ze swej potęgi, ani zdolności do aktywnego działania. By zdobyć władzę nad żywymi ludźmi, Cob wykonał wyłom w murze otaczającym krainę śmierci. Dzięki niemu przemawiał do nich w snach i kusił obietnicą wiecznego życia. Jeszcze groźniejszym skutkiem powstania wyrwy był rozszerzający się wpływ Suchej Krainy na Ziemiomorze, objawiający się m.in. zanikiem magii i rzemiosła.