W 1906 został nauczycielem w Kupieckiej Szkole Handlowej w Zgierzu. W latach 1912–1924 był dyrektorem szkoły, przyczyniając się w 1916 do przekształcenia jej w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze (od 1918 Gimnazjum im. Stanisława Staszica, późn. I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica). W 1924 został wizytatorem w Kuratorium Łódzkiego Okręgu Szkolnego, a następnie naczelnikiem Wydziału w Kuratorium. W 1928 został Kuratorem Wileńskiego Okręgu Szkolnego. W ramach swojej działalności wyróżniał się przeciwstawianiem się dyskryminacji na tle wyznaniowym i narodowościowym wobec Białorusinów, w związku z czym został odwołany i przeniesiony do Brzeskiego Okręgu Szkolnego. W 1933 został dyrektorem gimnazjum i liceum Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej w Warszawie, którym kierował do 1939.

Podczas II wojny światowej był skarbnikiem Departamentu Oświaty i Kultury w Delegaturze Rządu na Kraj, organizatorem tajnego nauczania oraz wykładał na tajnych kompletach. Został aresztowany w październiku 1942 i zamknięty w celi nr 192 na Pawiaku, w której przebywał z Adamem Grzymałą-Siedleckim. Dzięki działalności Tajnej Organizacji Nauczycielskiej został wypuszczony z aresztu. Po upadku powstania warszawskiego przeniósł się w rejon Łowicza, gdzie prowadził tajne gimnazjum w szkole rolniczej.