29 stycznia 1941 roku został wraz z Georges’em Thierrym d’Argenlieu, Félixem Éboué, i jedną z pierwszych osób odznaczonych Orderem Wyzwolenia, został także członkiem pierwszej kapituły orderu. W marcu 1942 roku został szefem biura w Komisji Spraw Zagranicznych. W sierpniu 1942 roku został wysłany do Francji, wylądował w rejonie Narbony, a następnie nawiązał kontakt z francuskimi osobistościami, m.in. z Paulem Claudelem, i swoim ojcem, generałem d’Harcourt. W lutym 1943 roku przekroczył granicę francusko–hiszpańską, wkrótce potem został aresztowany i osadzony w areszcie w Barcelonie. 10 czerwca 1943 roku został zwolniony, a 8 dni później powrócił do Londynu.
Od 1943 roku pracował w sekretariacie Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, w czerwcu 1944 roku był członkiem delegacji Komitetu w Kanadzie. Od 1944 roku pracował w ambasadzie Francji w Ottawie. W 1948 roku został zastępcą sekretarza generalnego Stałej Komisji Traktatu Brukselskiego w Londynie. Od 1950 roku był radcą francuskiej ambasady w Kopenhadze, a od 1952 roku w Pradze. Od 1954 roku pracował we francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Paryżu, a w 1958 roku został pierwszym radcą w ambasadzie Francji w Warszawie. Od 1963 roku był radcą-ministrem ambasady Francji w Rzymie.