Pisała książki kucharskie. Najpierw, w 1921, w wydawnictwie założonym przez męża, wydała Kuchnię w obozie. Za najlepszą jej publikację uważa się ponad 500-stronicową Pierwszą ukraińską powszechną kuchnię praktyczną, wydaną w Kołomyi w 1929 z przedmową autorstwa męża. Książka była ilustrowana, zawierała 1400 list dań na każdego, osobne przepisy dla wegetarian, chorych, kobiet w ciąży i matek karmiących oraz małych dzieci. Publikacja zyskała dużą popularność wśród doświadczonych gospodyń domowych i początkujących kucharek. Choć nadano jej tytuł sugerujący, że dotyczy kuchni ukraińskiej, w rzeczywistości opisywała kulinarną wielokulturowość kuchni galicyjskiej. Współcześnie książka traktowana jest nie tylko jako encyklopedia kucharska, ale także jako międzywojenny traktat kulturoznawczy i filozoficzny.
W latach 1931–1936 rodzina Franko mieszkała w Charkowie, gdzie Petro Franko pracował jako inżynier chemik i wynalazca w Instytucie Badawczym Stosowanej Chemii Fizycznej i Instytucie Przemysłu Mleczarskiego. Wówczas Olha Franko była świadkiem Hołodomoru. Po powrocie z Charkowa przygotowała kolejną publikację. Kuchnia narodowa została wydana we Lwowie w 1937. Publikacja różni się strukturą od poprzedniej.