1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej, ale zdołał przejść do oddziałów strzeleckich. 6 sierpnia 1914 wyruszył z kompanią strzelecką do Krzeszowic. 29 września 1914 został mianowany chorążym. Tego samego dnia wyruszył z 3 Pułkiem Piechoty na front karpacki. 15 grudnia 1915 awansował na podporucznika i został wyznaczony na stanowisko komendanta 3 oddziału karabinów maszynowych. 1 listopada 1916 awansował na porucznika. 1 stycznia 1918 został skierowany do szpitala, a 1 marca tego roku został wcielony do c. k. Pułku Strzelców Nr 16.
3 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 4 z 12 listopada 1918, poz. 38.. 18 listopada 1918 gen. Bolesław Roja mianował go kapitanem z dniem 1 kwietnia 1918. W czasie wojny z Ukraińcami walczył w szeregach 4 Pułku Piechoty Legionów. Dowodził kompanią karabinów maszynowych, a następnie batalionem. 10 marca 1919 został przeniesiony do 5 Pułku Strzelców Polskich (późniejszy 6 Pułk Strzelców Podhalańskich) na stanowisko dowódcy III batalionu. Od 15 maja 1919 ponownie walczył na froncie. 2 stycznia 1920 rozpoczął naukę w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie jako słuchacz II kursu.