Była synową Maria Gwarkowej. W 1962 przejęła po zmarłej teściowej prowadzenie spółdzielni. Z mężem Erwinem, za którego wyszła w 1957, kierownikiem zespołu Zespołu Pieśni i Tańca „Koniaków”, w starym domu zbierała pamiątki po teściowej. W 1980 w nowym budynku uruchomiła Izbę Pamięci Marii Gwarek (zwaną potocznie Muzeum Koronki). Prowadziła ją z mężem do 1987, a po jego śmierci samodzielnie do 1990 (do momentu rozwiązania Spółdzielni ArW „Cepelia”).
Brała udział w kiermaszach sztuki ludowej i w imprezach folklorystycznych w regionie i poza nim (Cieszyn, Bielsko-Biała, Kraków, Warszawa, Kazimierz Dolny, Płock). Popularyzowała strój cieszyński, w którym występowała, oraz gwarę cieszyńską, którą się posługiwała. Od 1953 należała do Zespołu Pieśni i Tańca „Koniaków”. Była śpiewaczką i tancerką, opiekowała się też sprawą stroju ludowego. Z zespołem brała udział w festiwalach w kraju i za granicą.
Była członkinią Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Uczyła koronkarstwa kolejne pokolenie twórczyń.
Oprócz wyrobu koronek trudniła się pracą we własnym gospodarstwie. Urodziła dwoje dzieci: syna Piotra i córkę Urszulę, którą nauczyła koronczarstwa.