Ludwik Lawin (ur. 24 stycznia 1908 w Łodzi, zm. 31 grudnia 1984 w Warszawie) – polski architekt krajobrazu, wykładowca akademicki.
Życiorys Ludwik Lawin został wcześnie osierocony – podczas I wojny światowej stracił swoich rodziców, w związku z czym zamieszkiwał państwowy zakład wychowawczy w Łodzi. W 1930 ukończył Gimnazjum Humanistycznym im. Mikołaja Kopernika w Łodzi, a następnie ukończył służbę wojskową w podchorążówce piechoty dla rezerwistów. W latach 1934–1935 był wychowawcą w Średniej Szkole Ogrodniczej w Kijanach. W 1935 rozpoczął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1938 wziął udział w 12. Międzynarodowym Kongresie Ogrodniczym w Berlinie i Essen Ze względu na trudną sytuację materialną oraz wybuch II wojny światowej – przerwał studia na SGGW.
We wrześniu 1939 Lawina mianowano porucznikiem rezerwy oraz dowódcą kompanii sztabowej 8 Pułk Piechoty Legionów. Uczestniczył w bitwie pod Iłżą, a także w bitwie w okolicy Tomaszowa Lubelskiego. Dotarł do Warszawy w wyniku ucieczki z okrążenia swojego oddziału, unikając niewoli. Wiosną 1940 zatrudnił się w Wydziale Plantacji Miejskich w Warszawie, przy zakładaniu ogrodów działkowych. W lipcu 1940 został aresztowany przez Gestapo w Domu Akademiczek przy ul.