Habilitowała się na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ w 1973 roku (zatwierdzenie w 1974) z nauk biologicznych w zakresie cytologii i embriologii roślin, na podstawie rozprawy habilitacyjnej „Problem rozmnażania w obrębie sekcji Palustria rodzaju Taraxacum”. Od 1 grudnia 1975 roku powołana na stanowisko docenta, a od 1 listopada 1985 pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Botaniki UJ. W 1987 roku Rada Państwa nadała jej tytuł naukowy profesora i otrzymała mianowanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1 października 1989 kierowała Zakładem Cytologii i Embriologii Roślin Instytutu Botaniki UJ, funkcję tę pełniła do śmierci.
Zmarła 4 września 1991 roku w Kingston w Kanadzie. Została pochowana na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.
Działalność naukowa Jej zainteresowania naukowe obejmowały cytologię, embriologię i genetykę oraz taksonomię roślin okrytonasiennych z aspektami ewolucjonizmu. Badała mechanizmy mikro i makrosporogenezy mniszka pienińskiego Taraxacum pieninicum, endemicznego gatunku Pienin. Po raz pierwszy ustaliła liczby chromosomów krajowych gatunków mniszków Taraxacum, przy czym dla mniszka pienińskiego T. pieninicum i mniszka czarniawego T. nigricans było to pierwsze ustalenie dla nauki. Wykryła, że stary filogenetycznie gatunek T.