Plan parcelacyjny Plan parcelacyjny obejmował podział gruntów na mniejsze jednostki gospodarskie według typów i wielkości, tak aby mogły stać się podstawą dla silnych i zdolnych do intensywnej wytwórczości gospodarstw włościańskich. Tworzone gospodarstwa rolne musiały być oparte na zasadzie prywatnej własności lub na cele związane z powiększaniem i usamodzielnianiem istniejących karłowatych gospodarstw.
Obszar nowo tworzonych i samodzielnych gospodarstw rolnych wynosił: gospodarstwa karłowate nie mogły przekraczać obszar 15 ha; gospodarstwa małorolne nie mogły przekraczać obszaru 23 ha; gospodarstwa na ziemiach wschodnich i oraz na kresach zachodnich RP nie mogły być większe niż 45 ha.
Pierwszeństwo w nabyciu działek gruntów Pierwszeństwo w nabyciu działek gruntów przysługiwało: inwalidom armii polskiej i innym inwalidom wojskowym zdolnym do pracy na roli; żołnierzom armii polskiej, zwłaszcza tym, którzy dłuższy czas służyli w formacjach frontowych lub dobrowolnie do wojska polskiego wstąpili; pracownikom rolnym – służbie rolnej, pozbawionych pracy przez parcelację; innym robotnikom rolnym i małorolnym właścicielom karłowatych gospodarstwa.