Jak podaje jedno ze źródeł, budynek wówczas stał się częścią domu prepozyta (obecnie sufraganii), przylegającego do murów obronnych.
W XIX wieku baszta została zaadaptowana na funkcje mieszkalne, a w 1966 roku użytkowna była w części w celach gospodarczych. Jej właścicielem i użytkownikiem była wówczas tarnowska kuria diecezjalna.
Budowla nie jest udostępniona dla zwiedzających, a także nie jest widoczna z żadnej z ulic, ze względu na fakt zasłonięcia jej przez inne obiekty. Dostęp do niej jest możliwy tylko za specjalnym pozwoleniem władz duchownych, które są administratorami budynku sufraganii przy ul. Kapitulnej 2.
Architektura Budowla jest przykładem baszty zbudowanej w stylu gotyckim z cegły ułożonej w wątku polskim, niepodpiwniczonej, mającej pierwotnie osiągać wysokość trzech nadziemnych kondygnacji, o grubości murów sięgającej do 1,8 metra w jej dolnych partiach. Baszta była wysunięta przed ścianę muru w 1/3 swojego obrysu. Pierwotnie była wyposażona w tylko dwie lub trzy strzelnice (2 umiejscowione od strony północnej, trzecią być może od zachodu), w związku z czym, ze względu na brak możliwości skutecznego skupienia siły ognia, służyła do bliskiej obrony. U dołu miała kształt nieregularnego prostokąta, wyżej przechodzący w nieregularny walec. Budynek wieńczył dach w kształcie stożka, kryty w latach 60. XX w.