Basteja w Tarnowie (lokalnie nazywana półbasztą) – renesansowa budowla obronna, przykład murowanej, szesnastowiecznej bastei w systemie obronnym dawnego Tarnowa. Obiekt wraz z murami obronnymi jest częścią systemu miejskich fortyfikacji.
Historia Pierwsze wzmianki o istnieniu murów miejskich w Tarnowie pochodzą z 1448 roku. Cały system obronny miasta przebudowany został w latach 1513–1544, w okresie narastającego poczucia zagrożenia agresją turecką. Od 1514 roku prace były współfinansowane i nadzorowane przez Jana Tarnowskiego – ówczesnego właściciela Tarnowa, wybitnego znawcy sztuki fortyfikacji. Rozbudowa murów polegała między innymi na postawieniu przedmurza oraz wzmocnieniu go bastejami wieżowymi.
thumb|left|Widok bastei od strony międzymurza
Budowę bastei najprawdopodobniej sfinalizowano w 1521 roku, kiedy zakończył się pierwszy etap modernizacji miejskich fortyfikacji. Powstała z myślą o nowym sposobie obrony murów miejskich, opartym na broni palnej. Została starannie zaprojektowana z wykorzystaniem najnowszej wiedzy artyleryjskiej i obliczeń balistycznych, jako stanowisko ogniowe artylerii prowadzącej wachlarzowo ogień czołowy i skrzydłowy.