Na ścianach i stropie nyży i korytarzyka brak nacieków, są tylko czarne naskorupienia, natomiast na dnie występuje grubokrystaliczny kalcyt. Spąg jest całkowicie skalisty. Schronisko jest w całości widne i suche. Brak roślin i zwierząt.
Historia poznania Otwór do schroniska został odsłonięty podczas eksploatacji kamieniołomu, prawdopodobnie jeszcze przed II wojną światową. Po raz pierwszy schronisko wymienił Kazimierz Kowalski w 1951 r. W 1986 r. A. Górny i M. Szelerewicz w wykazie jaskiń Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej podają jego wymiary. Wynika z nich, że od czasów opisania go przez K. Kowalskiego schronisko wskutek eksploatacji zostało dwukrotnie powiększone. Obecny plan schroniska opracował A. Polonius w 2018 r.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Wierzchowie