W 1963 na Biennale de São Paulo przyznano artystce nagrodę dla najlepszego rzeźbiarza brazylijskiego. Między 1958 a 1962 będąc ugruntowaną artystką wkroczyła w nowy etap kariery artystycznej, jakim było wprowadzenie do twórczości abstrakcji. W 1962 wstrząśnięta wczesną śmiercią swojego męża przeprowadziła się z São Paulo do Campos do Jordão, gdzie mieszkała do 1978. W 1963 jej twórczość weszła w tzw. Fazę Krzyży, a następnie w latach 1964-1965 w Fazę Struktur. Uczestniczyła w VIII, IX i X Biennale, podczas X Biennale jej prace wystawiano w oddzielnej sali autorskiejFelícia Leirner, Tate Gallery, poczta brazylijska upamiętniając X Biennale wydała znaczek z reprodukcją jej rzeźby. Prace Leirner uczestniczyły wówczas w wystawach w Ermitażu w Rosji, Royale Galerie w Belgii, Ein-Hod w Izraelu i Galerii Współczesnej w Belgradzie. Poszukując nowych kształtów i materiałów przestaje stosować glinę, brąz i granit na rzecz dużych brył białego cementu, ten etap jest nazywany Domowym. Zaczął się on w 1966, jest to etap, gdzie jej twórczość zaczęła być elementem architektury. W 1970 kierując się miłością do fauny i flory rozpoczęła etap Zwierzęcy, w czasie którego powstała bogata kolekcja rzeźb o tematyce zoologicznej.