W 1981 otrzymała stopień doktora habilitowanego nauk prawnych na Uniwersytecie Łódzkim na podstawie monografii Psychologiczne determinanty przestępczości młodocianych. Analiza kryminologiczna. W pracy naukowej specjalizowała się w zakresie psychologii kryminalistycznej i resocjalizacyjnej, w tym problematyką systemu wartości, emocji i strategii działania oraz systemem wartości dzieci i młodzieży.
W latach 1976–1982 pełniła funkcję kierownika Zakładu Badań nad Młodzieżą w ramach Instytutu Problematyki Przestępczości, stanowisko utraciła ze względu na przynależność do NSZZ „Solidarność”. Następnie objęła Katedrę Psychologii Społecznej i Penitencjarnej na ATK. Od 1991 wykładała także na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie dwukrotnie była prodziekanem ds. badań naukowych i współpracy i szefowała Zakładowi Psychologii Dewiacji. Nauczała ponadto w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie (psychologia wartości i osobowości), w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Humanistycznej w Skierniewicach oraz Nauczycielskim Kolegium Rewalidacji, Resocjalizacji i Wychowania Fizycznego w Białymstoku. Wypromowała 10 doktorów, była recenzentką w 2 przewodach habilitacyjnych i 21 doktorskich.