Spółdzielnia ogrodniczo-pszczelarska – forma spółdzielczości rolniczej zrzeszającej producentów owoców, warzyw, kwiatów i produktów pszczelarskich. Spółdzielnia prowadziła skup, zbyt oraz przetwórstwo produktów, oraz organizowała współpracę członków w zakresie specjalizacji ogrodniczej, warzywnej i pszczelarskiej.
W Polsce spółdzielczość ogrodniczo-pszczelarską charakteryzowała się specyfiką, wynikające z kształtowania swoich form działalności pod różnymi zaborami. Dopiero po odzyskaniu niepodległości kraju powstały warunki prawno-organizacyjne do integracji spółdzielczości ogrodniczej ze spółdzielczością pszczelarską.
Początki działalności spółdzielczości ogrodniczo-pszczelarskiej Współpraca producentów owoców i warzyw oraz pszczelarzy na ziemiach polskich rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. W 1884 r. we Lwowie powstała Galicyjska Spółka Miodowa, a dwa lata później w Warszawie zorganizowano Warszawską Spółkę Owocową. Przed I wojną światową funkcjonowało około 37 spółdzielni oraz spółek ogrodniczych i pszczelarskich.
W latach 1944–1949 powstało w kraju ogółem 152 spółdzielni zrzeszających 37,5 tys. członków. Pod koniec 1949 r. spółdzielnie posiadały 580 punktów skupu, 600 punktów sprzedaży detalicznej oraz 111 przetwórni owocowo-warzywnych.