dywizjonu torpedowców.
7 sierpnia 1915 roku „Musul” oraz niszczyciele „Yarhisar” i „” wyszły ze Stambułu i przybyły w rejon, gdzie poprzedniego dnia brytyjski okręt podwodny zatopił krążownik torpedowy „Peyk-i Şevket”, uczestnicząc w zdejmowaniu z wraku uzbrojenia, wyposażenia i amunicji. W 1915 roku na torpedowcu zainstalowano pojedyncze działo kalibru 47 mm SK C/99 L/45, z zapasem 150 nabojów.
Po postawieniu w sierpniu 1916 roku przez Rosjan dużej ilości min morskich u wejścia do Bosforu, prócz trałowców do likwidacji zagrożenia zostały przystosowane również torpedowce i niszczyciele „Musul”, „Kütahya”, „Draç”, „Yunus”, „Samsun” oraz kanonierka „Malatya” (typu Taşköprü). 12 września „Musul”, „Kütahya” i „Yunus” uczestniczyły w pracach trałowych na wschód od Bosforu, podczas których „Kütahya” weszła na minę nieopodal , tonąc następnego dnia.
Od 14 lipca 1918 roku torpedowce „Musul”, „Draç”, „Akhisar” oraz „Sultanhisar” wraz z krążownikami torpedowymi „Berk-i Satvet” i „Peyk-i Şevket” jako jedyne okręty floty osmańskiej operowały aktywnie na Morzu Czarnym. W październiku okręt odstawiono do rezerwy.