thumb|lewo|Fragment muru przy ul. Taras thumb|Widok na fragment murów miejskich w rejonie pomnika Józefa Bema Pierwsze pisemne wzmianki o istnieniu murów miejskich w Tarnowie pochodzą z 1448 roku, kiedy wzmiankowano je jako od dawna istniejące. W 2 poł. XV wieku, ze względu na konieczność przystosowania umocnień do walk z pomocą broni palnej oraz być może w związku z najazdem węgierskim, podczas którego miasto zostało zdewastowane, fortyfikacje rozbudowano, uzupełniając je o wał ziemny. Przypuszczalnie wał ów nie opasywał całego systemu obronnego; prawdopodobnie brał swój początek w okolicach bramy Pilzneńskiej, kończąc się przy bramie Krakowskiej, lub dochodząc do ul. Wielkie Schody, obejmując swoim zasięgiem północny odcinek obwarowań oraz być może fragment odcinka południowego. Jest również prawdopodobne, że w wyniku budowy wału w murze wykonano nowe furty i częściowo przebudowano niektóre baszty i koronę muru, a między wałem i murem pojawiła się droga będąca poprzedniczką uliczki późniejszego międzymurza. Umocnień najprawdopodobniej nie rozbudowano wówczas po wschodniej i południowej części systemu obronnego, o czym prawdopodobnie zadecydowało naturalne ukształtowanie terenu (będące stromym stokiem, ubezpieczonym zalaną fosą oraz wcześniej korytem potoku Wątok) stwarzające dobre warunki do obrony.