Despić-Simonović uchodzi za pierwszą rzeźbiarkę związaną z Bośnią i Hercegowiną, w której spędziła większość swojego życia. W czasie II wojny światowej cierpiała niedostatek i zajmowała się hodowlą zwierząt. Po przejęciu władzy przez komunistów, w 1945 została aresztowana jako zwolenniczka monarchii. Karę odbywała w więzieniu w Sarajewie. Po opuszczeniu więzienia ograniczyła swoją działalność artystyczną do malowania, w tym okresie sporadycznie zajmowała się rzeźbą. Na zamówienie władz Mostaru wykonała popiersia poetów: Aleksy Šanticia, Svetozara Ćorovicia i Osmana Đikicia.
Życie prywatne Dwukrotnie wychodziła za mąż. Pierwsze małżeństwo z Aleksandrem Zarevskim zostało unieważnione. W 1918 w Zagrzebiu poznała Aleksandra Aco Despicia, pochodzącego z sarajewskiej rodziny kupieckiej. Para pobrała się w 1920. Małżonkowie mieszkali w Sarajewie, tam też przyszły na świat ich dzieci: Gospava i Bato. Z uwagi na zły stan zdrowia w 1931 przeniosła się do letniego domu Vasin Han k. Sarajewa, gdzie znajdowała się pracownia artystki. Tam też spędziła ostatnie lata swojego życia.
Pamięć W 2019 wystawę dzieł artystki zorganizowało Muzeum Literatury w Sarajewie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jugosłowiańscy rzeźbiarze Kategoria:Ludzie związani z Sarajewem Kategoria:Medalierzy Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1961