Aleksander Maria Zdanowicz (ur. 28 września 1898 w Opolu, data i miejsce śmierci nieznane) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, prawnik.
Życiorys Urodził się 28 września 1898 w Opolu, w ówczesnym powiecie nowoaleksandryjskim guberni lubelskiej, w rodzinie Juliana i Aleksandry z Nowakowskich.
W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 3 Dywizjonu Artylerii Konnej, a za wykazane męstwo został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 sierpnia 1920 i 35. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1922 miał przydział w rezerwie do 3 Dywizjonu Artylerii Konnej, w 1923 do 10 Dywizjonu Artylerii Konnej w Jarosławiu, a w 1924 do 12 Dywizjonu Artylerii Konnej w Ostrołęce. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika rezerwy z dniem z 2 stycznia 1932 i 72. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Był wówczas oficerem rezerwy 9 Dywizjonu Artylerii Konnej w Baranowiczach. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowogródek. Miał wówczas przydział w rezerwie do 1 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w Wilnie.