Niedługo po tym incydencie „Lisbon Maru” zaczął tonąć. Jeńcy nie czekając na pozwolenie Japończyków, zaczęli wspinać się na pokład i skakać za burtę. Pozostający jeszcze na statku strażnicy otworzyli do nich ogień z karabinów, lecz posiadający zdecydowaną przewagę liczebną Brytyjczycy wkrótce ich rozbroili i – prawdopodobnie – wyrzucili za burtę. Dzięki temu, że rufa osiadła na dnie relatywnie płytkich w tym miejscu wód przybrzeżnych, statek tonął przez blisko godzinę, co dało jeńcom czas na ucieczkę. Niemniej wielu Brytyjczyków nie zdołało wydostać się na czas z ładowni nr 3 i utonęło, gdy wdarła się do niej woda. Na miejsce katastrofy przypłynęły japońskie okręty, jednakże marynarze pozwalali wspiąć się na pokład jedynie japońskim rozbitkom, a jeńców strącali z powrotem do morza. Japończycy zapewne zamierzali pozostawić jeńców na śmierć, jednakże w pewnym momencie na miejscu katastrofy pojawiły się chińskie łodzie rybackie, które zaczęły podejmować Brytyjczyków z morza. W dodatku wielu jeńców zdołało dopłynąć do leżących w pobliżu wysp Zhoushan, gdzie miejscowa ludność udzieliła im pomocy. Zdawszy sobie sprawę, że w obecności tak wielu świadków nie będą mogli utrzymać swoich działań w tajemnicy, Japończycy przystąpili do ratowania rozbitków.