Jedną z ofiar był żołnierz amerykańskiej piechoty morskiej, któremu musiano amputować rękę bez środków znieczulających i z użyciem zwykłego noża, gdyż Japończycy nie zgodzili się udzielić mu pomocy medycznej.
20 i 21 grudnia Japończycy zabrali rozbitków do San Fernando Pampanga, a następnie umieścili ich na terenie miejscowego więzienia oraz kina. Tłumacz Wada rozkazał ppłk. Beecherowi wybrać piętnastu najciężej rannych jeńców, obiecując, że zostaną oni zabrani do Manili, gdzie zostanie im udzielona pomoc medyczna. W rzeczywistości całą grupę zabrano jednak na cmentarz w San Fernando Pampanga, gdzie zostali ścięci mieczami lub zakłuci bagnetami.
Pozostałych rozbitków przewieziono 25 grudnia do San Fernando nad Zatoką Lingayen, gdzie dwa dni później zaokrętowano ich na statki „Enoura Maru” i „Brazil Maru”. Na obu panowały bardzo ciężkie warunki, a w dodatku „Enoura Maru” został 9 stycznia 1945 roku zbombardowany w Takao na Formozie, co spowodowało śmierć około 200–300 jeńców. Ostatecznie tylko „Brazil Maru” dotarł do portu docelowego, którym było Moji na wyspie Kiusiu. Spośród 1619 jeńców, którzy w Manili weszli na pokład „Ōryoku Maru”, większość zmarła lub zginęła w trakcie podróży. Liczbę tych, którzy 30 stycznia zeszli na ląd w Moji, szacuje się w zależności od źródeł na 425, około 450 lub około 500.