Argumentum a contrario (argument z przeciwieństwa, wnioskowanie przez przeciwieństwo) – uzasadnia go zasada: ubicumque lex voluit dixit, ubi tacuit noluit, zgodnie z którą, że jeśli prawodawca chciałby coś powiedzieć, to wówczas uczyniłby to w sposób wyraźny, oraz zasada: qui dicit de uno, negat de altero, zgodnie z którą kto mówi jedno, ten neguje drugieM. Koszowski, Dwadzieścia osiem wykładów ze wstępu do prawoznawstwa, Warszawa 2019, s. 230..
Sens tego argumentu de facto sprowadza się do zakazu stosowania argumentum a simile.
W drodze argumentum a contrario wywodzi się obowiązywanie „nowej” normy prawnej, która przepisuje odwrotne skutki prawne niż norma prawna, na jakiej opiera się ten argument, i która znajduje zastosowanie w stanach faktycznych, jakie nie są normowane tą normą.
Za podstawę argumentum a contrario służą:
w szczególności normy zakazujące i nakazujące – dotwarza się z nich odpowiednio normy dozwalające lub mówiące, co nie jest nakazane, np. z obowiązywania normy, która zabrania w miejscach publicznych spożywania alkoholu – wnioskując a contrario – wywodzi się obowiązywanie normy, która w miejscach, jakie publiczne nie są, zezwala na spożywanie alkoholuM. Koszowski, Dwadzieścia osiem wykładów ze wstępu do prawoznawstwa, Warszawa 2019, s.