„Cztery utwory, z których każdy trwa średnio około czterech minut, prezentują przede wszystkim najłagodniejsze, najbardziej melancholijne tendencje zespołu, tendencje, które na płytach LP zespołu są często inicjowane przez impulsy głośności, długie crescenda, biały szum i skumulowane efekty powtórek przez długie okresy z subtelnymi zmianami. Tutaj, z jednym wyjątkiem, brzmią tak, jakby były w formule ścieżki dźwiękowej” – ocenia Joe Tangari z magazynu Pitchfork.
Zdaniem Kevina Davisa z All About Jazz „wydana jako dodatek do Hardcore, krótka, stonowana EP-ka Earth Division funkcjonuje jako być może najbardziej kompetentna wizytówka kompozytorska Mogwai do tej pory. Trwająca niespełna siedemnaście minut Earth Division to rodzaj melodyjnego minimalizmu – czegoś, czego można by się spodziewać po ścieżce dźwiękowej do pewnego filmu Stanleya Kubricka, w którym Tom Cruise i Nicole Kidman grają wyobcowane małżeństwo, skłonne do niepokojących, seksualnych dewiacji”.
Natomiast według Alexa Younga z magazynu Consequence of Sound „Earth Division nie oferuje słuchaczom niczego nowego.