Światło latarni zabłysnęło ponownie w lipcu 1952 r.
W 1957 roku latarnia została zelektryfikowana, a do produkcji energii elektrycznej zasilającej latarnię wykorzystano siłę wiatru. Generator prądotwórczy ma największą moc spośród wszystkich generatorów wykorzystywanych w latarniach we Francji. W roku 2001 została zautomatyzowana, a.do listopada 2007 roku latarnia była obsługiwana przez latarnika. Od tego czasu działa w pełni automatycznie, nadzorowana drogą radiową przez L’administration des Phares et Balises. Latarnia Sept-Îles była ostatnią morską latarnią obsługiwaną przez latarnika na całym wybrzeżu Côtes-d’Armor.
Charakterystyka Latarnia ma kształt wieży o nieregularnej podstawie (prostokąt o dwóch mocno zaokrąglonych narożnikach), wysokiej na 20 m, murowanej z miejscowego kamienia. Na szczycie okrągła, oszklona nadbudówka reflektora z lampą o mocy 650 W. Do latarni przylega parterowy, podpiwniczony, również murowany budynek techniczny.
Latarnia działa nadając światło białe w cyklu trzy błyski z przerwami co 15 sekund. Światło latarni widoczne jest w odległości do 24 mil morskich (44 km).
Przypisy
Sept-Îles, Latarnia morska