W 1975 roku na poligonie pod Dimoną odbyły się symulacje ataku na syryjskie stacje radarowe obsługujące zestawy rakiet ziemia-powietrze. Próby zakończyły się niepowodzeniem. Członkowie IAI i wojskowi doszli do wniosku, że system należałoby skomputeryzować. Przedstawiciele Sił Powietrznych Izraela uznali, że system może zostać skomputeryzowany, ale proces ten zająłby prawie pięć lat i wymagałby oddelegowania ok. 200 osób, a takiego wysiłku lotnictwo izraelskie nie mogło wówczas ponieść. Kolejną wadą systemu był zasięg. Zastosowane systemy pozwalały na rażenie celów oddalonych tylko na 11 km od Potifara.
Sytuacja ta spowodowała, że porzucono prace rozwojowe nad Potifarem, ale nie zaprzestano prac nad systemami przeciwradarowymi w ogóle. Następcą Potifara stał się Kachlilit/Kilszon, czyli zmodyfikowana wyrzutnia pocisków AGM-45 Shrike z dodatkowym silnikiem odrzutowym, o skutecznym zasięgu 50-70 km, na podwoziu czołgu M4A1 Sherman.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Izraelskie systemy przeciwradarowe Kategoria:IAI