Vode została jedną z członkiń Najwyższego Plenum Frontu Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego jako przedstawicielka słoweńskich ruchów kobiecych. Pod koniec 1941 roku dołączyła do grupy Stara pravda kierowanej przez lewicowego działacza Črtomira Nagode. W 1942 roku grupa Nagodego została wydalona z Frontu Wyzwolenia z powodu ciągłych nieporozumień ze słoweńskimi komunistami.
Usunięcia z podziemnego ruchu oporu, Vode kontynuowała działalność dobroczynną na własną rękę. Podczas gdy życie w okupowanej przez Włochy prowincji Lublana było trudne, sytuacja była jeszcze gorsza w okupowanej przez Niemców części Słowenii. Wielu Słoweńców uciekało do Lublany przed brutalną antysłoweńską polityką nazistowskich Niemiec. Vode organizowała pomoc dla tych uchodźców. W 1942 r. włoskie siły okupacyjne rozpoczęły egzekucje zakładników w prowincji Lublana. Wówczas Angela Vode napisała petycję do Benito Mussoliniego i zaczęła zbierać podpisy, próbując ratować życie zakładników. Komunistyczna organizacja słoweńska uniemożliwiła jej zbieranie podpisów. Wiosną 1943 Vode została aresztowana przez włoskie władze faszystowskie i spędziła kilka tygodni w więzieniu. W styczniu 1944 została jako komunistka aresztowana przez Niemców i zesłana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück.