Wacław Kondek w 1946 powrócił z Niemiec do Polski i w 1947 dostał się na 3 rok studiów w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie uczyli go m.in. Ludwik Tyrowicz, Władysław Strzemiński i Stefan Wegner. Pracę dyplomową obronił w 1951 i został członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. W 1950 podjął pracę jako scenograf w Teatrze Lalek Arlekin, lecz współpracował również z Teatrem Pinokio, z którymi współpracował do końca życia. Realizował również scenografie dla Teatru Lalki i Aktora w Lublinie, a także dla teatrów w: Toruniu, Szczecinie, Poznaniu, Warszawie i Wrocławiu. Współpracował również z Se-Ma-Forem, a także w 1952 ze Studiem w Bielsku-Białej, gdzie przebywał do 1953, a następnie powrócił do Łodzi.

W latach 60. XX w. współpracował z tygodnikiem „Odgłosy”, dla którego wykonywał rysunki. Opublikował w nim m.in. cykle: „Z teki Wacława Kondka”, „Rysuje Wacław Kondek”, „Twarze” oraz „Ulica Piotrkowska”. Z czasem pisał również reportaże, poświęcone wycieczkom po województwie łódzkim i zawierające pejzaże i rysunki zabytków jego autorstwa. W latach 60 i 70. XX w. a łamach „Dziennika Łódzkiego” publikował cykle: „Łódzkie pałace”, „Fabryki łódzkie”, „Impresje włoskie”.