Centrum Wyszkolenia Łączności (CWŁ) – ośrodek szkolenia łączności Wojska Polskiego II RP.
Geneza Centrum W początkowym okresie istnienia państwa polskiego szkolenia żołnierzy łączności były przeprowadzane (od 1919) w dwóch ośrodkach: Szkole Oficerskiej Wojsk Telegraficznych przy Pułku Telegraficznym w Warszawie, Szkole Oficerów Wojsk Radiotelegraficznych przy Batalionie Radiotelegraficznym w Warszawie,
W styczniu 1921 w Zegrzu pod Warszawą został utworzony Obóz Wyszkolenia Oficerów Wojsk Łączności, przemianowany w maju tego na Obóz Szkolny Wojsk Łączności. W jego strukturze funkcjonowała Centralna Szkoła Podoficerska Wojsk Łączności, powstała z połączenia obu dotychczasowych warszawskich szkół łączności. Do jej podstawowych zadań należało jednolite wychowanie i gruntowne wyszkolenie techniczno-teoretyczne oraz praktyczne w zakresie łączności wojskowej żołnierzy służby stałej. Celem Szkoły było przygotowanie dla Wojska Polskiego odpowiedniej ilości kadr niższych dowódców i instruktorów. Czas nauki wynosił 9 miesięcy i był podzielony na 3 okresy: pierwszy – unitarny, drugi – z podziałem specjalności (telegrafia i radiotelegrafia) i trzeci – sprawdzający nabytą wiedzę. Dwa ostatnie etapy szkolenia kończyły się kilkudniowymi zajęciami praktycznymi w terenie.