Gazeta Polska – dziennik informacyjno-polityczny o orientacji prosanacyjnej, wydawany w latach 1929–1939 w Warszawie.
Charakterystyka Powstała z połączenia „Epoki” i „Głosu Prawdy”. Redaktorem naczelnym do 1931 roku był założyciel tytułu Adam Koc, następnie do 1938 roku funkcję tę sprawował Bogusław Miedziński, a od 1938 roku – Mieczysław Starzyński.
Do zespołu redakcyjnego i grona współpracowników należeli m.in.: Tadeusz Hiż, Ignacy Matuszewski (gł. publicysta polityczny), Marek Radzewicz, Kazimierz Smogorzewski, Jan A. Szczepański, Stanisław Wasylewski, Konrad Wrzos, Witold Ipohorski-Lenkiewicz, Zdzisław Stahl, Irena Obarska, Juliusz Kaden-Bandrowski, Kazimierz Wierzyński i Antoni Czyżewicz.
Należała do najważniejszych oraz najlepiej redagowanych gazet o zasięgu ogólnokrajowym. Politycznie związana była z tzw. grupą pułkowników, a po śmierci Józefa Piłsudskiego z otoczeniem Marszałka Polski Edwarda Rydza-Śmigłego i Obozem Zjednoczenia Narodowego. Decyzją Adama Koca z dniem 9 grudnia 1937 „Gazeta Polska” została naczelnym organem prasowym OZN. W swoich poglądach propagowała idee ustroju autorytarnego i zaostrzenia kursu wobec opozycji.
Nakład w 1930 r. wynosił 15 tys., w latach 1937–1939 – 30 tys. egzemplarzy.