Precesja Larmora – precesja momentu magnetycznego obiektu względem zewnętrznego pola magnetycznego. Zjawisko to zostało odkryte przez Josepha Larmora w 1897 roku. W przypadku atomów można to zaobserwować w szczególności poprzez rozszczepienie linii widmowych w widmie UV-VIS wywołane polem magnetycznym, nazywane efektem Zeemana.
Precesja Larmora jest podobna do precesji nachylonego klasycznego żyroskopu w zewnętrznym polu grawitacyjnym wywierającym moment obrotowy. Obiekty z momentem pędu mają również moment magnetyczny i efektywny „wewnętrzny prąd elektryczny” proporcjonalny do ich momentu pędu; należą do nich elektrony, protony i inne fermiony oraz wiele układów atomowych i jądrowych, a także klasyczne układy makroskopowe.
Zewnętrzne pole magnetyczne wywiera moment obrotowy na moment magnetyczny, który daje stałą proporcjonalności między momentem magnetycznym a momentem pędu:
gdzie: – moment siły, – magnetyczny moment dipolowy, – wektor moment pędu, – zewnętrzne pole magnetyczne, – stała proporcjonalności znana jako stosunek żyromagnetyczny
Wektor momentu pędu porusza się wokół zewnętrznej osi pola z częstością kątową nazywaną częstością Larmora.
Częstość Larmora Częstość Larmora wyrażana jest wzorem:
gdzie: – częstość kątowa – wielkość przyłożonego pola magnetycznego