Wokół Yeatsa William Butler Yeats, laureat literackiej Nagrody Nobla w 1923 roku, uważany jest za najwybitniejszego pisarza Irlandii i za jedną z najważniejszych postaci Odrodzenia Irlandzkiego. W twórczości Yeatsa zwykło się wyróżniać kilka etapów. Pierwszy, młodzieńczy, trwający do połowy lat 80. to okres poezji w stylu romantyków, czy prerafaelitów angielskich, z dużą dawką uczuciowości i żywiołu imaginacyjnego. Drugi rozpoczął się w 1885 roku. Właśnie wtedy dwudziestoletni William zetknął się z charyzmatycznym patriotą Johnem O’Learym i wówczas właśnie, jak pisze Wanda Rulewicz, zdecydował się zostać pisarzem irlandzkim. Niedługo po tym spotkaniu Yeats powiedział: Nie ma wielkiej literatury bez narodowości ani wielkiej narodowości bez literatury. Odtąd przyszły noblista zaczął rozwijać rodzące się już od dzieciństwa fascynacje celtyckie, które również stały się tematem jego poezji i dramatów. W tym trudnym dla Irlandii czasie podporządkowania Wielkiej Brytanii, Yeats unikał (inaczej niż działający niemal pół wieku wcześniej poeci z kręgu Młodej Irlandii, których zresztą bardzo krytykował) otwartego głoszenia patriotyzmu, ale właśnie wtedy, paradoksalnie, stał się największym narodowym pisarzem irlandzkim.