Wśród poetów Młodej Irlandii próżno szukać wielkich nazwisk (może poza Thomasem Davisem czy Johnem Blakiem Dillonem, ale oni wyrobili sobie markę na długo przed powstaniem ruchu, a i ich kontakt z nim był raczej przelotny), większość wierszy jest autorstwa wiejskich amatorów lub młodych żołnierzy. Co oczywiście w znacznej mierze zaważyło na ich jakości. Są to utwory proste, oparte na stereotypach, przeznaczone dla masowego czytelnika. Młoda Irlandia traktowała literaturę, jako rodzaj manifestu politycznego i właśnie narodowa propaganda co krok przebija z jej tekstów. Tytuł wydanej przez nią antologii – Duch Narodu – mówi dużo o zabarwieniu i radykalności utworów.
W drugiej połowie XIX wieku irlandzka pisarka Katharine Tynan na podstawie tekstów poetów związanych z Młodą Irlandią przedstawiła wyznaczniki tzw. ducha celtyckiego (lub inaczej nuty irlandzkiej). Według niej są to: