Po zakończeniu wojny i przekazaniu Wilna Litwie, Towarzystwo zawiesiło działalność. Działał natomiast oparty na członkach "Lutni" Państwowy Polski Teatr Artystyczny pod kierownictwem Zbigniewa Śmiałowskiego, który w latach 1919–1920 grał przedstawienia dramaturgów polskich (m.in. Lucjana Rydla, Stanisława Wyspiańskiego, Gabrieli Zapolskiej). Po włączeniu Litwy Środkowej do Polski w 1920 roku, Towarzystwo wznowiło działalność. Prowadziło m.in. Konserwatorium Muzyczne w WilnieKonserwatorium Muzyczne w Wilnie. Muzeum Historii Żydów Polskich. Kres jego znaczenia jako samodzielnej organizacji nadszedł wraz z przybyciem do Wilna Franciszka Rychłowskiego, który skupił w swoich rękach dyrekcję czterech tamtejszych scen teatralnych: prowadzonego przez "Lutnię" Teatru Dramatycznego, Teatru Powszechnego działającego w wileńskim Ratuszu, Teatru Letniego w Ogrodzie Bernardyńskim oraz Teatru Śpiewnego na Pohulance. Na bazie dawnego zespołu Towarzystwa powstał zawodowy teatr, będący w okresie międzywojennym największą konkurencją dla wileńskiego zespołu Reduty, który działał do 1941 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Wilna (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Kultura w Wilnie Kategoria:Organizacje w Wilnie Kategoria:Polskie stowarzyszenia kulturalne