Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowe działo przeciwlotnicze kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 1 został wcielony do służby w Regia Marina 20 października 1916 roku. W grudniu tego roku okręt wszedł w skład Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, pełniąc funkcję jednostki flagowej (dowodził nim kmdr ppor. (wł. capitano di corvetta) Guido Calieri). W 1917 roku F 1 został przesunięty do Wenecji, a w styczniu 1918 roku znów znalazł się w składzie Flotylli w Ankonie, służąc w niej do końca wojny. Jednostka brała udział zarówno w ofensywnych patrolach na wodach Morza Adriatyckiego na austro-węgierskich szlakach handlowych, jak i w misjach obronnych wzdłuż własnego wybrzeża czy bazy w Wenecji.