To oznacza, że „nasze najwcześniejsze źródło pisane przypisuje skrybom z Szirazu rozwinięcie nastaligh i Mir Ali Tebriziemu jego kanonizację”. Francis Richard nieco zmodyfikował obraz narodzin nastaligh przedstawiony przez Elaine Wright na podstawie badań rękopisów z Tebrizu, ustalając, iż wczesna ewolucja pisma nie była ograniczona do Szirazu. Ponadto wielu autorów zwraca uwagę, że powstanie nastaligh było procesem, który trwał być może kilka stuleci. Gholam Hosejn Jusofi, Ali Alparslan i Sheila Blair wskazują na stopniowe pojawianie się elementów znanych z nastaligh w rękopisach sięgających XIII stulecia. Hamid Reza Afsari uważa, iż pierwsze ślady późniejszego nastaligh można znaleźć już w XI-wiecznych perskich przekładach Koranu.
Perski różni się od arabskiego proporcjami liter prostych i zakrzywionych. Nie ma w nim także przedimka określonego al-, którego pionowe alif i lam nadają arabskim tekstom szczególną wertykalność i rytm. Pisma zwisające jak taligh i nastaligh były szczególnie dogodne do pisania w języku perskim – podczas gdy taligh był używany do sporządzania dokumentów, nastaligh powstał dla przepisywania perskiej poezji, „której hemistychy zachęcały do spiętrzania liter niezgodnie z zasadami oddzielania kolumn tekstu.