Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.

Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.

Służba F 3 został wcielony do służby w Regia Marina 19 października 1916 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Ernesto Baccon. Po zakończeniu okresu szkolenia, w 1917 roku F 3 został przyporządkowany Flotylli okrętów podwodnych w Wenecji, pływając w niej do zakończenia wojny. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Górnego Adriatyku w Wenecji (wraz z „Delfino”, X 1, „Atropo”, „Tricheco”, „Fisalia”, „Argonauta”, „Narvalo”, „Zoea”, „Otaria”, „Argo”, „Squalo”, F 2, F 4, F 5, F 12, F 13 i F 16). Jednostka brała udział w ofensywnych patrolach na wodach Morza Adriatyckiego, przeprowadzając 15 rejsów bojowych w roku 1917 i 15 w roku następnym, operując także z pod Rawenną.