Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 5 został wcielony do służby w Regia Marina 26 listopada 1916 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Michelangelo Fedeli. Po zakończeniu długiego okresu szkolenia na wodach Zatoki Genueńskiej, w lutym 1917 roku F 5 został włączony w skład 2. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych w Ankonie, a następnie operował z Wenecji i pod Rawenną do zakończenia konfliktu. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Górnego Adriatyku w Wenecji (wraz z „Delfino”, X 1, „Atropo”, „Tricheco”, „Fisalia”, „Argonauta”, „Narvalo”, „Zoea”, „Otaria”, „Argo”, „Squalo”, F 2, F 3, F 4, F 12, F 13 i F 16). 1 listopada 1918 roku okręt nadal wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Wenecji (razem z „Delfino”, X 1, „Atropo”, F 2, F 3, F 8, F 9, F 10, F 12, F 15, F 17, F 19 i F 20).