Zmiany polityki rolnej w 1956 r. miały wpływ na częściową reaktywację ruchu spółdzielczego. W 1957 r. przywrócono nazwę spółdzielni oszczędnościowo-pożyczkowych, a cztery lata później nadano im nowy status i określono zakres działalności. Od tej pory mogły posługiwać się nazwą „bank” z przymiotnikiem „spółdzielczy”, „ludowy”.
Spółdzielnie oszczędnościowo-pożyczkowe w świetle ustawy z 1960 r. Spółdzielnie oszczędnościowo-pożyczkowe funkcjonowały w oparciu o dwa akty prawne – ustawę o prawie bankowym z 1960 oraz ustawę o spółdzielniach i ich związkach z 1961 r.
W ustawie z 1960 r. o prawie bankowym wśród trzech rodzajów banków – obok banków państwowych i banków w formie spółek akcyjnych – wymieniono spółdzielnie oszczędnościowo-pożyczkowe.
Zadaniem spółdzielni oszczędnościowo-pożyczkowych było: Ustawa z dnia 13 kwietnia 1960 r. o prawie bankowym.: gromadzenie oszczędności pieniężnych ludności; udzielanie pożyczek oraz obsługa finansowa ludności zamieszkałej na terenie działania spółdzielni; wykonywanie innych czynności bankowych w zakresie ustalonym przez Ministra Finansów w porozumieniu z właściwą centralną organizacją spółdzielczą.