Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 7 został wcielony do służby w Regia Marina 19 marca 1917 roku. Po zakończeniu okresu szkolenia F 7 został podporządkowany Dowództwu w Brindisi, a następnie od grudnia 1917 roku trafił do Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, operując także z Wenecji i pod Rawenną.
12 lutego 1918 roku nieopodal skały Guizza F 7 zatopił austro-węgierski parowiec „Pelagosa” o pojemności 245 BRT. 30 czerwca pod Capocesto ofiarą okrętu podwodnego padł transportowiec „Vila”, na którego pokładzie zginęło 17 marynarzy (16 uratował torpedowiec SM Tb 35, który podczas akcji ratowniczej był dwukrotnie celem nieudanych ataków F 7). 11 sierpnia w pobliżu wyspy Pag jednostka zatopiła transportowiec „Euterpe” (2302 BRT), eskortowany przez kanonierkę torpedową SMS „Magnet” i dwa torpedowce (na statku zginęła połowa z przewożonych 929 osób).