Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 10 został wcielony do służby w Regia Marina 29 grudnia 1916 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Alessandro De Micheli. Po zakończeniu okresu szkolenia F 10 przeprowadził na Morzu Tyrreńskim kilka defensywnych patroli przeciw okrętom podwodnym. W marcu 1917 roku jednostka została przydzielona do eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych w Brindisi. Podczas wspólnego z F 9 rejsu z La Spezii do Wenecji okręt został nieopodal Mesyny omyłkowo ostrzelany przez niszczyciel „Euro” i torpedowiec , jednak dzięki alarmowemu zanurzeniu nie doznał uszkodzeń. W październiku F 10 został oddelegowany do Valony, skąd przeprowadzał defensywne patrole na pobliskich wodach. W marcu 1918 roku okręt został przyporządkowany 1. eskadrze okrętów podwodnych w Wenecji, w ramach której uczestniczył w patrolach wzdłuż wybrzeża Dalmacji i pod austro-węgierskimi portami Triest i Pola.