na stanowisku dowódcy kompanii granicznej „Skała”. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 44. lokatą. W kwietniu tego roku został przeniesiony z KOP do 58 Pułku Piechoty w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1939 pełnił służbę w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie na stanowisku dowódcy I batalionu.
W czasie kampanii wrześniowej walczył jako dowódca I batalionu 114 Pułku Piechoty. Według wcześniejszych źródeł miał polec 26 września 1939 w Aleksandrowie, lecz później okazało się, że został uwięziony we Lwowie, a wiosną zamordowany na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
Był żonaty ze Stanisławą z Milińskich (1894–1988), z którą miał dwóch synów: Ryszarda Andrzeja (1924–1943), ofiarę KL Buchenwald i Wojciecha Jana (1930–1997), geodetę i kartografa. Wojciech Jan Światłowski był żonaty z Jadwigą Krystyną (1931–2024), lekarzem pediatrą, córką Eugenii i Konstantego Ważyńskiego, pułkownika dyplomowanego artylerii. Szwagierką Jana Światłowskiego była Zofia Milińska-Szwojnicka, lekarka i działaczka konspiracyjna.