Obecność dodatkowych grup funkcyjnych również zaznacza się modyfikując odpowiednio nazwę, na przykład materiał otrzymany z kwasu 2-aminotereftalowego oznaczamy jako UiO-66-NH2, z kwasu 2-bromotereftalowego UiO-66-Br itd.
Do tej pory najszerzej badane są UiO-66 oraz jego pochodne, ponieważ odpowiednie linkery konieczne do ich syntezy są powszechnie dostępnymi i tanimi odczynnikami.
Synteza MOF-y UiO otrzymuje się metodą solwotermalną w reakcji nieorganicznej soli cyrkonu (chlorek cyrkonu lub chlorek cyrkonylu) z organicznym linkerem w dimetyloformamidzie, najczęściej w temperaturze 120°C. Żeby w wyniku takiej reakcji otrzymać dobrze wykształcone kryształy często konieczne jest zastosowanie modulatorów, czyli substancji które, tak samo jak linker, mogą tworzyć wiązania koordynacyjne z klastrami, jednak nie mogą tworzyć polimeru koordynacyjnego. Cząsteczki modulatora odpowiedzialne są za rozrywanie tworzących się w trakcie syntezy wiązań między klastrami a linkerami, dzięki czemu możliwa jest korekcja powstających w trakcie syntezy defektów. Jako modulatory najczęściej stosuje się kwas octowy i kwas benzoesowy, czyli substancje zawierające w swojej strukturze tylko jedną grupę karboksylową. Opisane są także przykłady użycia jako modulatorów kwasów nieorganicznych, tj. kwas solny.