Generalna Konfederacja Pracy (hiszp. Confederación General del Trabajo, CGT) – hiszpańska federacja związków zawodowych.

Historia CGT powstała po rozłamie wewnątrz anarchistycznej Krajowej Konfederacji Pracy (CNT). W 1979, po demokratycznej transformacji ustrojowej w Hiszpanii, na pierwszym kongresie CNT, doszło do zasadniczego sporu dotyczącego wyborów związkowych. Wybory pozwalały hiszpańskim robotnikom wybierać delegatów związkowych do komitetów fabrycznych co cztery lata. Niektórzy uważali to za powrót do idei anarchosyndykalizmu, ale bardziej ortodoksyjni w organizacji uznali takie rozwiązanie za „interwencję rządu w stosunki pracy i kapitału”. Jako jeden z argumentów przywoływano m.in. możliwość otrzymania środków państwowych w związku z tego typu sposobem wybierania przedstawicieli.

Po wewnętrznym konflikcie obie strony konfliktu rozdzieliły się, przez co istniały dwie oddzielne organizacje o nazwie CNT. Walczyły one między sobą o własność nazwy CNT. W 1989 w sądzie zwyciężyła grupa ortodoksyjna, a renowatorzy przyjęli nazwę CGT.

CGT bierze udział w wyborach związkowych od 1989, otrzymując czwartą największą liczbę głosów, zaraz za CC.OO., UGT i CSIF.