W latach 60 i 70. XX w. Kasprowicz opublikował szereg tomików wierszy oraz prozy: „Wiersze wybrane” (1961) „Złodzieje owoców” (1964), „Pod kwitnącym kasztanem” (1966), „W cieniu Oriona” (1967), „Dzielnica plebejuszów” (1971), „Opowiadania łódzkie” (1972), „Ich dzień powszedni” (1977). Zmarł 16 grudnia 1981.

Tematyka utworów Antoni Kasprowicz w swojej poezji poruszał tematykę biedy, bezrobocia, pracy tkaczy, życia ubogiej warstwy żydowskiej, starć robotników z policją. Ukazywał łódzkich fabrykantów jako dręczycieli. Kasprowicz w swoich dziełach używał m.in. określeń gwarowych – z czasem miał zostać zmuszony do zaprzestania korzystania z gwary, co miało wynikać z polityki państwa polskiego w okresie PRL-u, która promowała poprawność językową.

Nagrody i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (1964), Nagroda Miasta Łodzi za całokształt twórczości i działalności literackiej (1976), Medal 30-lecia Polski Ludowej, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Nagroda Towarzystwa Przyjaciół Łodzi.

Upamiętnienie Oddział Łódzki Związku Literatów Polskich ufundował tablicę upamiętniającą Antoniego Kasprowicza. Została wmurowana w ścianę budynku ul. Lokatorskiej 11 w Łodzi na osiedlu Towarzystwa Spółdzielczego „Lokator”, gdzie Kasprowicz mieszkał.